Ochrona nóg

D. KOLEJNYM KRYTERIUM PODZIAŁU JEST POZIOM ZAGROŻEŃ, PRZED KTÓRYMI OBUWIE POWINNO CHRONIĆ.

Obuwie można podzielić na trzy rodzaje wg stopnia ochrony (por. punkt B):

Obuwie bezpieczne – mające cechy ochronne, z ochronami palców (podnoski), których wytrzymałość badana jest przy uderzeniu z energią 200 J.  Wymagania dotyczące obuwia bezpiecznego określa PN-EN 345. Odpowiednie klasy ochrony „S” („safety” – dla obuwia bezpiecznego) zostały przedstawione w Tabeli 7. Obuwie bezpieczne musi posiadać podnosek ochronny chroniący stopę użytkownika przed uderzeniem z energią 200 J. Obuwie klasy S1 ma zabudowaną piętę, jest antyelektrostatyczne i ma zdolność pochłaniania energii. Klasa S2 posiada dodatkowo zdolność absorpcji wilgoci i wody. Klasę S3 charakteryzuje ponadto wkładka antyprzebiciowa oraz odpowiednio głębokie urzeźbienie podeszwy.

Obuwie ochronne – do użytku w pracy, gdzie należy chronić palce nóg, posiadające podnoski, których wytrzymałość badana jest przy użyciu energii 100 J. Właściwości obuwia ochronnego wg PN-EN 346 są charakteryzowane analogicznie do obuwia bezpiecznego, jednakże zamiast symbolu „S” stosuje się literę „P” („protective”) – dla obuwia ochronnego). Obuwie ochronne również musi posiadać podnosek, jednak chroni on przed uderzeniem o energii do 100 J.

Obuwie zawodowe – przeznaczone do codziennego użytkowania, chroniące przed urazami, które mogą wystąpić w miejscu pracy. Norma PN-EN 347 opisuje wymagania dla obuwia tzw. zawodowego. Obuwie takie, zwane dotychczas w Polsce obuwiem roboczym, nie musi posiadać podnoska ochronnego. Pozostałe wymagania określone zostały podobnie jak w przypadku obuwia ochronnego i bezpiecznego, oznaczone literą „O” (od „occupational” – obuwie zawodowe).